Μετάτρεψε το μήκος του ποδιού του παιδιού σου — ή απλώς την ηλικία του — σε εκτιμώμενο ευρωπαϊκό, αμερικανικό και βρετανικό νούμερο παπουτσιών.
Βάλε το παιδί σου να σταθεί πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί κοντά σε έναν τοίχο, σημείωσε το πίσω μέρος της φτέρνας και την άκρη του μακρύτερου δαχτύλου, και μετά μέτρησε την απόσταση μεταξύ των σημαδιών σε εκ. ή ίντσες. Μέτρησε και τα δύο πόδια — συχνά έχουν ελαφρώς διαφορετικό μέγεθος — και χρησιμοποίησε το μεγαλύτερο.
Περίπου 1 εκ. (περίπου το πλάτος ενός αντίχειρα) μεταξύ του μακρύτερου δαχτύλου και του άκρου του παπουτσιού είναι μια συνήθης οδηγία — αρκετός χώρος για ανάπτυξη και φυσικό πρήξιμο του ποδιού κατά τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς να είναι τόσο χαλαρό ώστε το παπούτσι να προκαλεί τριβή ή παραπάτημα.
Ναι, αισθητά — οι πίνακες νούμερων είναι τυποποιημένοι θεωρητικά αλλά ποικίλλουν στην πράξη μεταξύ μαρκών και ακόμη και μεταξύ στιλ της ίδιας μάρκας. Χρησιμοποίησε αυτόν τον υπολογιστή ως αφετηρία, μετά έλεγξε τον δικό της πίνακα νούμερων της συγκεκριμένης μάρκας και δοκίμασε τα παπούτσια όποτε είναι δυνατόν.
Τα πόδια των μικρών παιδιών μπορούν να μεγαλώσουν αισθητά κάθε 3–4 μήνες στα χρόνια της νηπιακής ηλικίας, γι' αυτό πολλοί γονείς ξαναμετράνε και ξανασυμφωνούν την εφαρμογή των παπουτσιών περίπου κάθε σεζόν αντί να υποθέτουν ότι το περσινό νούμερο ταιριάζει ακόμα.
Σε περίπτωση αμφιβολίας, η επιλογή μεγαλύτερου νούμερου είναι γενικά ασφαλέστερη από μικρότερου για πόδια που μεγαλώνουν — ένα ελαφρώς χαλαρό παπούτσι με σφιχτή εφαρμογή στη φτέρνα και ρυθμιζόμενο λουράκι ή κορδόνια είναι συνήθως πιο άνετο και ασφαλές από ένα που είναι πολύ στενό.